Podcast dinlerken tüm odağım orada olmaz ama bazen öyle bir cümle gelir ki odaklanmaya başlarım. Çünkü duyduğum cümleler direkt bir yere dokunur.
“Başkası olma, kendin ol. Gel bana sahici sahici.”
Garip ama o an şunu düşündüm:
Benim yıllardır yaptığım ama başkalarından göremediğim bu aslında.
Hiçbir zaman rol yapmayı beceremedim.
Uymuyorsa uymuyordur, katılmıyorsam katılmıyorumdur.
İnsanlara göre susmak / kabullenmek daha kolay ama içimden gelmiyor. Zaten bu tür durumlarda susmayı da beceremem.
Ama mesele itiraz etmek değil.
Mesele sahici kalabilmek.
Uyumlu görünmek için kendinden bir parça bırakmak bana hep daha ağır geldi.
Peki sahici olmanın faturası ağır değil mi? Maalesef evet.
Farklı görünmeye çalışmak insanı yorar, kendini tüketir, o sahiciliğini kaybeder.
Olduğun gibi olmak riskli ama en azından insanın kafası daha rahat oluyor.
O cümle o yüzden takıldı bende.
Her zaman aynı noktadayım, aynı noktada kalmaya devam edeceğim.
Başkası olmaya çalışmadan, kendim olarak kalma tarafında.