Geçtiğimiz günlerde Serdar Turan’ın bir konuşmasında geçen “Nerede bu yetenekler?” sorusu ve ardından gelen “hissetmiyorlar” ile “ön plana çıkarılmıyorlar” sözleri, zihnimde yankı buldu. Bu birkaç kelime, benim için kaybolan yeteneklerin kısa bir özetiydi.
Birçok şirket, “yetenekleri nasıl buluruz?” diye sorarken aslında kendi içinde sessizce geri çekilen potansiyelleri fark edemiyor. İnsanlar yalnızca motive edilmediklerinde değil; katkıları görülmediğinde, fikirlerine değer verilmediğinde ya da gelişim imkanı tanınmadığında da geri çekilmeye başlıyor. Sessizleşiyorlar.
Bu yalnızca bir aidiyet meselesi değil; aynı zamanda verimlilik, sürdürülebilirlik ve kurumsal hafıza açısından da ciddi bir kayıptır. Çünkü desteklenmeyen yetenekler ya içten içe kaybolur ya da fırsat bulduğunda başka bir yere yönelir. Ve ardından “Zaten çok sessizdi” demek, sorumluluğu ortadan kaldırmaz. Üstelik o kişi, gittiği yerde fark edilip bambaşka bir konuma gelebilir.
Bazen bu sorgulamalar kişinin kendi içinde de baş gösterir. Kendi potansiyelimin farkında olsam da zaman zaman ben de “Gerçekten fark yaratabiliyor muyum?” diye düşündüğüm anlarla karşılaşıyorum. Gelişmek için çabalıyorum; ama yön gösterilmediğinde, bir şeyler eksik kalıyor. Bu eksikliği anlamlandırmak, kişisel gayretin ötesinde bir destek gerektiriyor.
Yetenek sadece yıllarla ya da sertifikalarla tanımlanmaz. Bazen sadece bir “Senin fikrin nedir?” sorusu bile bir yeteneği görünür kılabilir. Bazen de doğru zamanda sunulan bir fırsat, kişinin tüm potansiyelini açığa çıkarabilir. Ama bu adımlar atılmazsa, yetenekler sessizce eksilir.
Ve en kötüsü, kimsenin o yeteneğin kaybolduğunu fark etmemesidir.
Belki bir yorum, bir onay, bir tavsiye…
Bazen bir yeteneği fark ettirmek için küçücük bir adım yeterlidir.