Hayatın her alanında bir “tam olma” telaşı var. Her şeyin mükemmel olmasını, her adımın eksiksiz atılmasını istiyoruz — en azından ben öyle istiyorum. Çünkü eksik hissetmek, çoğu zaman kontrolü kaybetmek gibi geliyor. Ama bazen bu mükemmellik isteği, ilerlemenin önüne geçiyor.
Bazı şeyler gerçekten yüzde yüz hazır hale gelebilir, ama çoğu zaman asıl fark yaratan şey; eksiklerle yola çıkma cesaretidir. Çünkü bazı şeyler yalnızca yaparken öğrenilir, sadece deneyimlenince şekillenir. Plan, fikir veya süreç ne kadar iyi olursa olsun; uygulama anı, her zaman yeni bir şey öğretir.
Eksik olmak, hataya yer bırakmak değil; gelişmeye yer bırakmaktır. Hatalar bazen göstergedir, bazen de yön belirleyici. Eksikler, hem bizi hem yaptığımız işleri olgunlaştırır.
Benim için de kusursuzluk önemli. Hatta hâlâ bırakamadığım bir özellik bu. Bence en olumsuz yönüm de bu, ama azaltmaya çalışıyorum. Çünkü zamanla fark ettim ki, mükemmellik yerine eksikleri fark ederek ilerlemek daha sürdürülebilir ve öğretici.
Her şeyin tam olmasını beklemek yerine, sürecin olgunlaşmasına izin verebilmek bence asıl gelişim.